BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

16 juli 2009 @ 07:52 door | Geen reacties

Terug naar Reetverdegem

helaasheid1Het Vlaamse gat Reetverdegem nabij Aalst vormt het decor waartegen Dimitri Verhulst zijn roman ‘De helaasheid der dingen’ laat afspelen. En dat is niet toevallig, want Verhulst bracht er zijn kinderjaren door in een milieu dat nauwelijks kon doen vermoeden dat het ooit een schrijver zou voortbrengen, laat staan een schrijver van formaat.

Tokkies op het vlakke land
‘De helaasheid der dingen’ is dan ook een autobiografische kroniek, een afrekening met een jeugd in een barakkendorp, omringd door een naaste familie van zuipschuiten, armoedzaaiers en nietsnutten. De vader en zijn drie broers wonen noodgedwongen in bij oma Maria, die niet eens meer opendoet wanneer de politie of de deurwaarder voor de zoveelste keer aan de voordeur staat. De Verhulsten zijn dan ook berucht in Reetverdegem, want hun handen zitten ook nogal los, zeker wanneer de familienaam in het geding komt.

Alcoholische pikorde
Men zou een rancuneuze terugblik à la Wolkers verwachten, maar dat is dit boek beslist niet. Nou ja, de al vroeg vertrokken moeder is volgens de jonge Dimitri en zijn pa “een loeder en een hoer”. Maar verder betreft het hier vooral een onvoorwaardelijk en bijna liefdevol portret van mensen wier blik niet verder reikt dan de rij kroegen die dagelijks dwangmatig bezocht dienen te worden om zich te bewijzen in de alcoholische pikorde van het gehucht.

Nu eens hilarisch, dan weer ontroerend, soms teder-weemoedig, maar vooral eerlijk in al zijn rauwe ontluistering, want er wordt wat afgezopen, gekotst en gerocheld in deze roman. Maar een direct moreel oordeel met terugwerkende kracht hoef je bij Dimitri niet te verwachten. Een echte Verhulst zal een andere Verhulst natuurlijk nooit afvallen, zoveel maakt zijn verhaal wel duidelijk.

Sporen op de ziel
Naarmate het boek vordert, valt er minder te gniffelen, wordt de toon tragischer en wranger, en blijken de onderdelen een onlosmakelijke samenhang te vertonen. Zoveel smerigheid laat natuurlijk zijn sporen op de ziel na, en voor sommige zaken dient onvermijdelijk een prijs betaald te worden.

Verhulst is een groot nihilistisch stilist die -net als in ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’ zijn in sappig Bels geschreven prachtproza regelmatig mengt met gitzwarte humor en een filosofische ondertoon.

Die kleine Dimmetrie uit Reetverdegem lijkt me toch nog behoorlijk goed terecht gekomen.

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden ,

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA