BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

23 oktober 2009 @ 15:15 door | Geen reacties

De thracul-hype

Tram naar Tibidabo (Barcelona)

De echte fans van Carlos Ruiz Zafón hebben inmiddels lang en breed ‘Het spel van de engel’ achter hun kiezen. Maar afgelopen zomer was dan eindelijk mijn eerste kennismaking met het Kerkhof der Vergeten Boeken uit ‘De schaduw van de wind’ een feit. Alles wat ooit gedrukt is maar door niemand meer werd gelezen, wordt in dit gigantische magazijn bewaard. Dit boekenlabyrint deed mij direct denken aan de moorddadige kloosterbibliotheek uit Eco’s ‘De naam van de roos’, waar de spanning van de ooit zo stoffige planken spatte.

Speurtocht
De elfjarige Daniel Sempere mag een boek adopteren en hij kiest ‘De schaduw van de wind’ van de vrijwel vergeten auteur Julian Carax. Dan blijkt een duister figuur systematisch het oeuvre van Carax te willen vernietigen en verbranden. Daniel licht de doopceel van de schrijver en komt in een maalstroom van occulte gebeurtenissen en vreemde ontmoetingen terecht. In een tien jaar durende speurtocht worden verschrikking, verraad, liefde en tragiek zijn deel. En passant schetst Zafón ook nog een nauwkeurig beeld van Barcelona tijdens en kort na de Spaanse burgeroorlog, waarmee hij bewijst meer te bieden heeft dan spanning alleen.

Gothic
‘De schaduw van de wind’ is een knap gemaakte bibliothriller in een wat gezwollen, barokke stijl. Zafón heeft rijkelijk geput uit het reservoir van de negentiende-eeuwse roman en de triviaalliteratuur (gothic novel). Spookhuizen, een demonische politie-inspecteur en geestverschijningen roepen een naargeestige sfeer op. Melodrama en sentiment liggen constant op de loer, maar niettemin is het schaamteloos genieten van deze spannende roman.

Thracul
In het boek zijn overeenkomsten te ontdekken met het werk van de Spaanse successchrijvers Arturo Pérez-Reverte en Manuel Vázquez Montalbán. Het decor van de roman vormt doet herinneren aan het Barcelona van Eduardo Mendoza. Bovendien lijkt het de start van een nieuw genre.

De boeken van Zafón zijn de top van de ijsberg van wat de laatste jaren een waar fenomeen is geworden: de Spaanse bestseller of thracul. Dat staat voor thriller-histórico-religioso-aventurero-cultural oftewel cultureel-historisch-religieuze avonturenthriller. In Spanje wordt ook wel gesproken van novelas de revelación (openbaringsromans).

Mystiek
In de Volkskrant beschrijft Maarten Steenmeijer de Spaanse thracul. Dit genre is een mengeling van mysteriethriller en vertoon van geleerdheid. Het draait meestal om een boek, schilderij of document waarin een religieus mysterie is vervat dat eeuwenlang dankzij complotten, samenzweringen en verborgen genootschappen geheim is gebleven.

Over de reden van het succes van deze bijna altijd lijvige boekwerken is het slechts speculeren. Wellicht is het de hernieuwde behoefte aan cultuur, mystiek en escapisme, een zucht naar spanning en sentiment? Misschien vanwege de groeiende belangstelling voor verborgen gnostische aspecten uit de westerse religieuze geschiedenis? Zeker is dat de thraculs passen in de traditie van Umberto Eco en Dan ‘Da Vinci’ Brown.

Andere thracul-schrijvers
Het startschot voor de thracul werd gegeven door de al genoemde Arturo Pérez-Reverte met romans als ‘Het paneel van Vlaanderen’ en ‘De club van Dumas’, gevolgd door Zafón. In hun spoor worden de volgende auteurs genoemd: Julia Navarro, Javier Sierra, Jorge Molist, Elia Barceló, Ildefonso Falcones, Enrique Moriel, Emilio CalderónMartín Esteban, Lluís-Anton Baulenas, Emili Rosales en Matilde Asensi (niet vertaald).

Voor de literaire lezer is ‘De stemmen van de Pamano’ van Jaume Cabré een aanrader. Weliswaar is dit boek ook dik, zijn er verborgen documenten en is het beslist een pageturner. Maar daarnaast is het vooral meesterlijk gecomponeerde literatuur.

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA