BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

8 juli 2010 @ 08:28 door | Geen reacties

De openbare leeszaal anno 1916

De Bibliothecaris van Guiseppe ArcimboldoRegelmatig wordt in dit blog geschreven over het stoffige imago van de bibliotheek. Maar is dit altijd zo geweest? Was dit ook zo aan het begin van de vorige eeuw toen de openbare leeszaal nog ‘modern’ was?

De openbare leeszaal Vlissingen werd 27 januari 1913 geopend. Hoe dacht men destijds over de leeszaal en haar boekenhoeders? Hoe de beeldvorming bij de Vlissingse burger was is mij onbekend. Het verhaal ‘De openbare leeszaal’ uit 1916 van de onvolprezen joods-Russische schrijver Isaak Babel (1894-1940) uit Odessa laat daarover echter geen misverstanden bestaan.

Het scherpe oog van Babel registreerde het zo:

Dat dit het rijk van het Boek is voel je ogenblikkelijk aan. Iedereen die in dienst van een bibliotheek staat, is in aanraking met het Boek geweest, met het spiegelbeeld van het leven en hij is zelf min of meer tot een spiegelbeeld van een echt en levend mens geworden.

Zelfs de bedienden in de garderobe zijn geheimzinnig stille wezens vol bespiegelende rust, ze zijn niet blond en niet bruin, maar in een tussenkleur.

Best mogelijk dat zij thuis op zaterdagen brandspiritus drinken en hun vrouwen lang achter elkaar afrossen, maar in de bibliotheek eten ze uit de hand, ze vallen niet op en hebben een tussen licht en donker zwevend, versluierd karakter.

In de leeszaal heb je met hoger gekwalificeerd personeel te maken: de bibliothecarissen. Sommige van hen – de ‘opvallenden’- onderscheiden zich door een een duidelijk aan de dag tredend lichamelijk gebrek: kromgetrokken vingers of een scheefgegroeid hoofd. Ze gaan slecht gekleed, zijn zo mager als een lat en wekken de indruk dat zij fanatiek een idee zijn toegedaan, dat aan de rest van de wereld onbekend is gebleven.

Uit: Alle verhalen / Isaak Babel

Ok, Babel bezocht natuurlijk niet de leeszaal in Vlissingen, maar het is wel een mooie (enigszins karikaturale) weergave. Volgens mij valt het met ons huidige imago dus best mee en is het sinds Babels bezoek aan de leeszaal in kwestie toch wel gestaag verbeterd. Misschien geen schokkende vooruitgang, maar een kleine troost is het wel. Ik ben erg benieuwd hoe het gesteld zal zijn met beeldvorming in 2113, wanneer we ons 200-jarig jubileum vieren. Zeker is het dat we dan de bibliotheek met én door andere ogen (of bril) zullen bekijken! 

Isaak Babel werd overigens in 1926 beroemd met zijn verhalenbundel ‘Rode Ruiterij’. Toen hij in 1939 werd gearresteerd kreeg zijn lot wel een erg abrupte wending. Hij verdween compleet van de aardbodem, van hem is slechts zijn bril teruggevonden. Zijn gedachten en geschriften zijn gelukkig wel vastgelegd, en hoeven dankzij de leeszaal niet ‘voor de rest van de wereld onbekend te blijven’.

Nooit gehoord van Isaak Babel? De bekende schrijver Tommy Wieringa is een grote bewonderaar van Babel, kijk maar eens naar zijn gesprek met Matthijs van Nieuwkerk in DWDD.

Auteur

Rubrieken Algemeen

Trefwoorden ,

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA