BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

1 september 2011 @ 08:32 door | Geen reacties

Opening Kroonjuweel en mediatheek

Onze collectievormers zijn druk bezig geweest met het aanschaffen van jeugdliteratuur voor een nieuwe mediatheek in de openwijkschool ‘Het Kroonjuweel’. Waar collega Kees in augustus nog schreef over de laatste loodjes, kan ik u nu melden dat het schoolgebouw én een gloednieuwe mediatheek vandaag geopend worden.

Dat onze collectievormers de Souburgse basisschoolleerlingen ook voorzien hebben van geweldig poëtisch leesvoer, bleek wel weer uit het gedicht dat ik las uit 47 verdichte dierenverhalen van Bette Westera met prenten van Sylvia Weve: ‘Ik leer je liedjes van verlangen, en aan je apenstaartje hangen’.

KOE

Hallo, ik ben een koe. Mijn naam is vierhonderdtwee.
Ik woon in ’s Gravenpolder in een grote stapel vee.
De zin van mijn bestaan is elke dag weer melk te geven.
Op zich is dat niet moeilijk, maar het is geen spannend leven.
Ik drentel alle dagen langs de slootkant en verveeld
bekijk ik in het wateroppervlak mijn spiegelbeeld.

Ik heb gekalfd, jazeker, ik geloof een keer of zeven.
Ik zou alleen niet meer weten waar mijn kalfjes zijn gebleven
en hoe het met ze gaat en of het stiertjes zijn of koeien
en of ze goed zijn opgevoed en met twee woorden loeien.
Meteen na hun geboorte deed de boer ze in en kist.
Je went eraan – dat wel – ik heb ze nauwelijks gemist.
Hun vader was geen stier: het was en man met een Toyota,
een jonge man. En toe hij klaar was kreeg de boer de nota.
Zo gaat dat tegenwoordig, je begrijpt niet hoe het kan.
Toch komen er, heb ik gemerkt, gezonde kalfjes van.

Maar vroeger, lang geleden, toen een koe gewoon nog koe was
en niet een naamloos nummer, toen de boer nog lang niet toe was
aan dure melkmachines, toen hij melkte met de hand,
toen stond mijn overgrootmama te grazen langs de kant
van deze sloot. Hier leerde haar eigen kalfjes loeien.
Gezellig in de wei. Dat was een goeie tijd voor koeien.

Ze heette Clara, Clara Twee. Is dat geen mooie naam?
Begrijp je nu dat ik me voor de mijne nogal schaam?
En dan mijn overgrootpapa. Hij heette Barteljoris.
Die was zo sterk, die leerde alle andere stieren mores.
Hij kwam niet met de auto, nee, hij kwam gewoon te voet.
Hij was een echte stier en wat –ie deed dat deed –ie goed.
Hij was een echte stier met ballen, dus je snapt wel dat het feest was,
zo’n negen maanden nadat Barteljoris langs geweest was.

Maar dat is lang geleden en hij is al jaren dood.
Zo haalde ik alle dagen oude koeien uit de sloot
en denk, terwijl ik langzaam naar de melkmachine kuier:
Je bent in deze tijd geen koe, maar een uier.

Prachtig toch (natuurlijk ook gewoon te leen in ’t Spui)? Souburgse kinderen, ik wens jullie veel leesplezier!

(Beeldverslag ook in groter formaat te bekijken op onze fotosite)

Auteur

Rubrieken Nieuws, Poëzie, Vlissingen

Trefwoorden , , ,

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA