BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

3 oktober 2011 @ 09:10 door | Geen reacties

Geeft u uw kind nog de borst?

Wie heeft dat niet? Momenten dat je je tenen samenknijpt wanneer je ziet hoe een wanhopige moeder in de supermarkt een krijsend op de grond liggend kind tot de orde probeert te roepen. Of die driftige vader die zijn zoontje half bungelend aan één arm uit een vechtpartijtje sleurt. Hebt u dan ook de neiging commentaar te leveren: ‘Hé, dat kan toch anders!’ Maar dat doen we natuurlijk niet, want we zijn een beschaafd land waarin het gezin de hoeksteen van de samenleving vormt. Dan bemoei je je niet met de opvoedingsmethoden van buren, kennissen of vrienden.

Er rust een taboe op het vrijelijk becommentariëren van elkaars opvoedkundige aanpak. Maar ook op tal van andere maatschappelijke thema’s, zoals loyaliteit binnen families, de manier van omgaan binnen relaties. We houden beschaafd alle netelige kwesties achter onze voordeur en we bemoeien ons zo min mogelijk met anderen.
Zou u onmiddellijk op uw vriendin afstappen om te vertellen dat haar man haar ontrouw is?

De de-klap-christos-tsiolkas1Klap
In de Australische bestseller, De Klap van Christos Tsiolkas, bestaat die beschaafde gêne niet. Wanneer tijdens een barbecue-feestje een door-en-door verwend kind van vier een ander kind met een cricketbat wil slaan en daarbij een klap krijgt, breekt de hel los. Alle betrokkenen vervallen bijna automatisch in twee kampen: het ene verfoeit lichamelijk geweld en daagt de betrokken man voor de rechtbank, het andere kamp liep zelf rond met jeukende vingers en vond het meer dan terecht dat het kind aangepakt werd. Laatstgenoemden tolereren de laissez-faire houding van de ouders niet langer en vinden het belachelijk dat het verwende kind van vier nog steeds de borst krijgt.
Daarnaast worden deze kampen ook onderscheiden door etnische afkomst: eerstgenoemden zijn Australische autochtonen en laatstgenoemden Griekse immigranten van de tweede en derde generatie.

Prachtig en vreselijk

kijkwijzer1Uit recensies blijkt dat er zeer verschillend op dit boek gereageerd wordt. In Australië is het een absolute bestseller en wereldwijd is het met enthousiasme ontvangen. Het wordt geroemd om het psychologisch inzicht van de auteur, die acht hoofdpersonen in dito hoofdstukken karakteriseert.
Elk hoofdstuk schetst het verhaal dus vanuit het persoonlijke perspectief van één persoon, en zo ook wisselend keihard, super onzeker, zelfzuchtig of ronduit schijnheilig van aard. Veelal hoofdpersonen met een groot gebrek aan beschaving, terwijl ze geen idee hebben hoe onbeschoft hun gedrag is.
Aanvankelijke bijfiguren krijgen in ‘hun hoofdstuk’ vlees op de botten en worden medebepalend voor het verhaal. De loyaliteit binnen de Griekse families staat tegenover het belang van vriendschap. ‘Vrienden zijn als familie, met het verschil dat ze voor hen niets verborgen houdt.’
Critici vinden het echter een vulgair boek, bol van vloeken, seks en bovenmatig roken en druggebruik. Deze groep vindt de 452 bladzijden, die het boek telt, de helft te lang. U bent dus gewaarschuwd!

Afgelopen zaterdag startte de Wereld Borstvoedings Week. Een goede aanleiding voor een discussie over de vraag hoeveel maanden of jaren voor u borstvoeding geven mag duren. De Klap kan er misschien bij helpen.

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA