BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

10 november 2011 @ 08:24 door | Geen reacties

Terug naar vroeger…

AristotelesEen roman schrijven is moeilijk, maar een historische roman creëren is een nog grotere opgave. Want fictie moet sowieso geloofwaardig zijn, de lezer meenemen en blijven boeien. Als het verhaal daarnaast ook de historische context geen geweld mag aandoen, dan zeg ik: ga er maar aanstaan!

Ik ben liefhebber van historische romans, maar wel van een kritisch soort. Ik krijg snel de kriebels wanneer een historische roman me niet terug in de tijd zet, me irriteert over manieren van praten die naar mijn gevoel destijds  onmogelijk zo gezegd konden zijn. En dan heb ik het natuurlijk niet over anachronismen, want dergelijke inbreuken op de geloofwaardigheid doen mij een boek dichtklappen.


Moeilijk

Het moge duidelijk zijn dat een historische roman moeilijker wordt naarmate de periode waarin het verhaal speelt verder van ons af ligt. Want hoe men begin vorige eeuw dacht en sprak, kunnen wij ons nog wel voorstellen. De negentiende eeuw gaat ook nog wel, maar de Gouden Eeuw of Middeleeuwen worden al bijna onvoorstelbaar.

U kunt zich dus  mijn aanvankelijke reactie voorstellen toen een gewaardeerd collega mij attendeerde op De Gulden Middenweg, een roman over Aristoteles van Annabel Lyon. Deze Canadese auteur, filosofe en tot nu toe schrijfster van korte verhalen, debuteert met dit boek dat speelt in de periode tussen 370 tot ongeveer 330 voor Christus. Het verhaalt over Aristoteles als leerling van Plato en als leermeester van Alexander. Jawel, de Macedonische vorst die ooit heel Perzië zou veroveren.

Bijzondere vriendschap
Aristoteles werd door de vader van Alexander ingehuurd om de jongen ‘lessen over goed leven’ bij te brengen. De wijsgeer zet zich met hart en ziel in om Alexander bekend te maken met de toenmaals bekende wetenschappen (filosofie, psychologie, politieke en sociale wetenschappen, wiskunde en natuurwetenschappen, taal- en letterkunde en theater), maar het kost hem moeite tot zijn leerling door te dringen. Zes jaar lang komen de werelden van Aristoteles en Alexander samen: ze botsen vaak, maar tussen de man en de jongen ontwikkelt zich een bijzondere vriendschap.

Directe taal
In het begin is het wel even wennen. Naast Aristoteles figureren mensen als Koning Philippus, Ptolemaes en de satraap van Atarneus, maar Lyon kon ze toch moeilijk Arie, Flip en Piet noemen. Een handig lijstje van de opgevoerde veertigtal personen voorin het boek biedt uitkomst.
Het resultaat is verrassend. “Lyon beschrijft Aristoteles’ verlangen om zijn koninklijke pupil enig gevoel voor deugdzaamheid in te prenten in heldere, vaak directe taal, en de auteur brengt het Griekenland uit de vierde eeuw op verrassende wijze tot leven”, zo concludeert Publishers Weekly.

Dat ook anderen deze roman op waarde schatten blijkt uit het feit dat de vertaalrechten voor werden verkocht aan zeventien landen, waaronder de Verenigde Staten, Spanje, Frankrijk, Brazilië, het Verenigd Koninkrijk, Portugal, Taiwan, Turkije, Finland, Israël en Griekenland.

Pretentieus?
Annabel Lyon zegt zelf: “Ik werd gedreven door mijn passie voor Aristoteles. Ik wist dat een boek over Aristoteles, Plato en Alexander pretentieus gevonden zou worden. Maar wanneer deze roman bij mensen interesse wekt voor Griekse filosofie, dan is het dat waard.”
Bij mij is die interesse zeker versterkt en Lyon is zo aardig om zelf ook een tip te geven over een roman uit Aristoteles’ tijd: Vuur uit de hemel van Mary Renault (uit 1969 en in 2004 in Nederland uitgegeven).

Ook dat boek, dat vanuit het perspectief van Alexander geschreven is, is meer dan de moeite waard. Het beschrijft de jeugd van Alexander, met daarin zijn relatie met Aristoteles. De latere levensjaren van Alexander beschrijft Renault overigens  in De Perzische jongen. U kunt dus weer even vooruit!

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA