BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

27 februari 2012 @ 16:25 door | 7 reacties

Grote stappen…

De geboren rennerJarenlang veelvuldig werken achter de computer is niet altijd even bevorderlijk voor rug, nek en schouders. Het zittende leven laat ook bij mij zijn vernietigende sporen na. Meer bewegen luidde het advies van de cesartherapeut.

Mede geprikkeld door een blogbericht van mijn collega Uitleentje over de heilzame aspecten van het hardlopen kocht ik flitsende, schokdempende antipronatieschoenen (en uiteraard zo’n lekker strak broekje). Vervolgens wat hardloopboekjes geleend, loopschema’s bestudeerd, mezelf verbaasd over al die stretchoefeningen voor amper gebruikte spiergroepen en uiteindelijk die steeds lelijker wordende schoenen maar eens aangedaan.

Minuutjeswerk
Want van alleen lezen kom je immers geen meter vooruit en het begint toch met die eerste stap: minuutjeswerk dus… hardlopen/wandelen. Dat viel niet mee, dat logge lijf stuiterend over de betonnen stoeptegels. Na slechts drie sessies grote stappen snel thuis, kon ik kruipend naar huis. Pas drie weken later was ik weer in staat me enigszins normaal en zonder hulpmiddelen voor te bewegen. Dan zakt de moed in de prikbordrijpe hardloopschoenen.

Gelukkig wist mijn fysiotherapeut mij een hart onder de riem te steken. Hij was er van overtuigd dat ik op een dag weer voorzichtig zou kunnen beginnen met hardlopen, want mensen zijn volgens hem geboren hardlopers. Onze anatomie en fysiologie stelt ons zelfs in staat ultralange afstanden sneller af te leggen dan paarden, alleen je moet dan wel de juiste looptechniek hanteren.

Volgens Christopher McDougall in ‘De geboren renner’ (recensies in het Parool, Trouw en Boekenknul) is de beste manier van hardlopen: “op je voorvoeten, met rechte rug, hoofd stabiel, armen hoog, pompende ellebogen en je voeten raken de grond snel met de voorvoet en zwaaien dan door naar je achterwerk”.

Rennende indianenTarahumara
McDougall gaat in dit boek op zoek naar het geheim van de Tarahumara (Rarámuri), een inheemse Mexicaanse indianenstam bekend om hun extreme uithoudingsvermogen als langeafstandsrenners. Deze indianen uit de Barranca del Cobre (Copper Canyon), die vier keer zo groot is als de Grand Canyon en veel dieper, organiseren als ze zin hebben hardloopwedstrijden die honderden kilometer lang zijn en dagen kunnen duren. Dat doen ze ook nog blootsvoets of op hele dunne Huarache-sandalen die nog het meest weghebben van de kruising tussen teenslippers en hippie slippers. Het terrein is onverbiddelijk, bergen, hitte afgewisseld met extreme kou, gebrek aan water, onverharde paden waar je makkelijk het leven kan laten. Schoenen, gels, stretching? De Tarahumara lachen erom: ‘rekken en strekken is voor dwazen en gekken’!

De mythe van de hardloopschoen
McDougall verrichtte een intrigerende studie, voor lopers en niet-lopers, naar deze unieke menselijke eigenschap. Hij gaat langs verre uitersten van het menselijke kunnen en de wetenschap: evolutionair blijkt homo sapiens bij uitstek geschikt voor langdurig lopen. Op zijn ontdekkingsreis rekent hij af met een westerse mythe: de demping van de moderne hardloopschoen, die hij ‘de verwoestendste kracht waar de voet ooit mee in aanraking is gekomen’ noemt.
Het boek verhaalt verder over ’s werelds beste duurlopers, kleurrijke figuren en andere levende legenden. Twee andere interessante boeken in deze traditie zijn: ‘De mens als duurloper’ en De koerier die nergens bij hoort.

ChiRunning
Snelle lichte beenbewegingen zijn economischer en minder belastend dan grote, krachtige stappen. Door iets naar voren te hellen maak je beter gebruik van de zwaartekracht. Niet afzetten maar de hielen op tillen en een pasfrequentie van 180 per minuut. Zomaar een paar beginselen van energiezuinig lopen.
Twee hardloopmethoden die je op een dergelijke meer natuurlijke manier laten hardlopen zijn ‘Pose Running’ van de Russische fysioloog Romanov en ‘ChiRunning’, gebaseerd op het evenwicht en minimalisme van tai chi. ChiRunning, bedacht door de Amerikaan Danny Dreyer, is een hardlooptechniek die de spieren en pezen ontziet, zodat de kans op overbelastingsblessures aanzienlijk vermindert.

Afleren
Mijn loopstijl (als je daar al van kunt spreken) deugde natuurlijk van geen kant: grote stappen, vooruitgestrekt been en haklanding. Zeker voor een beginneling met minstens 10 kilo overgewicht funest en daarom raadde mijn fysiotherapeut me aan het boek over ChiRunning te bestuderen. Ik probeer nu op mijn loopexercities de lichamelijke schade te beperken door steeds weer nieuwe aspecten van deze methode te integreren en de vele aandachtspunten te oefenen. Het lijkt allemaal heel simpel maar het is helaas niet per definitie simpel te leren, omdat je ook veel moet afleren.

Mijn worsteling duurt dus voort en is in een bepaalde mate zelfs verslavend, maar de beloofde gelukzaligheid heb ik nog niet mogen ervaren. De kenmerkende glimlach van de rennende Tarahumara is voorlopig nog niet voor mij weggelegd!

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden ,

Reageren

7 thoughts on “Grote stappen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA