BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

11 mei 2012 @ 09:25 door | Geen reacties

Verbaal slagveld

De eenakter ‘Le dieu du carnage’ van de Franse schrijfster Yasmina Reza ging in 2006 in première en maakte sindsdien een zegetocht over de toneelpodia van Parijs, Londen en New York.
Een aantal jaren later maakte Roman Polanski samen met schrijfster een nieuwe tekstbewerking, situeerde de plaats van handeling in New York en verfilmde het toneelstuk in 2011 onder de verkorte titel ‘Carnage’ (‘Slachting’).

Luchtig
De films van de inmiddels 79-jarige regisseur hebben vaak gemeen dat ze draaien om gespannen relaties en personages die fysiek of geestelijk geen kant meer uit kunnen. Polanski’s rolprenten zijn dan ook meestal serieus en regelmatig beklemmend te noemen. In tegenstelling tot wat de titel zou kunnen doen vermoeden, is ‘Carnage’ echter behoorlijk ‘luchtige kost’ …

Keurige echtparen
De film opent met een shot van twee jongens die in een speeltuin op de vuist gaan. Het gevolg: een van de twee moet een paar tanden missen. Hun beider ouders komen bijeen om de zaak te bespreken en verzekeringstechnisch in der minne te schikken. Zou geen probleem moeten opleveren, want dit zijn twee keurige echtparen die beschaving en sociale codes hoog in het vaandel hebben.

Psychologisch bloedbad
Toch voel je als kijker dat het al na luttele minuten begint te wringen tussen de vier, en dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de zaken totaal uit de hand lopen. Hoe snel kan een beschaafd gesprek veranderen in een absurde maalstroom van openbaringen, grofheid, dronkenschap en mentaal geweld? Of anders gesteld: hoe dun is het vernislaagje menselijke beschaving eigenlijk?
De vier fantastische acteurs (Jodie Foster, Kate Winslet, John C. Reilly en Christoph Waltz) zijn aan elkaar gewaagd en zorgen voor een psychologisch bloedbad vol zwarte humor en knetterende dialogen.

‘Carnage’ is een geslaagde kruising tussen moralistische satire en een hedendaagse variant op die andere toneelklassieker ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’.

Zelden zo gelachen bij een Polanski-film!

Auteur

Rubrieken Recensies

Trefwoorden ,

Reageren

Realisatie NSIT, ontwerp IDA