BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

5 oktober 2012 @ 12:11 door | Geen reacties

Dodelijke identiteitsfraude

Twijfelende vrouwen voor de spiegel kunnen hun omgeving nog wel eens verbazen door vliegensvlug hun outfit te verwisselen. Maar niemand beheerst die verkleedkunst beter dan de Italiaan Arthuro Brachetti, die bekend staat als de snelste ‘transformist’ ter wereld. De variétévorm die hij beoefent, komt voort uit de comedia dell’arte met als grootste voorbeeld de virtuoze Leopoldo Fregoli die de transformatiekunst begin vorige eeuw tot een hoogtepunt bracht. De woorden op zijn grafsteen luiden overigens: ‘Zijn laatste transformatie’, passender kan het toch niet?

Maar wat als het niet meer gaat om een ‘simpele’ imitatie, maar om een ware gedaanteverwisseling?

Kameleon-syndroom
In de Woody Allen-film Zelig is de gelijknamige hoofdpersoon een obscuur mannetje dat lijdt aan zo’n bizarre persoonlijkheidsstoornis dat hij, zodra hij in contact komt met mensen, zijn identiteit verliest en zich volledig aanpast aan de ander. Als hij in Chinatown wandelt, krijgt hij spleetogen, raakt hij in gesprek met een orthodox-joodse man, dan krijgt hij een baard en pijpenkrullen. Als hij met tandartsen praat wordt hij zelf een tandarts of veinst zo overtuigend een tandarts te zijn dat zelfs andere tandartsen hem geloven. Als een man zonder eigenschappen, een kameleon, past Zelig zich zonder inspanning aan aan de gesprekspartner door diens gewoonten en eigenschappen te bestuderen en te imiteren.

Wat als een persoon zonder identiteit, die voortdurend van iemand anders moet lenen? Niet om de plek van iemand anders in te nemen, maar om die persoon te wórden. En wat als deze drang tot transformatie tot moord leidt, waarbij de moordenaar de identiteit van zijn slachtoffers overneemt?

Transformistische seriemoordenaar
Het is een van de vraagstukken die Donato Carrisi in ‘Het tribunaal van de ziel’  (zie Crimezone-recensies) de revue laat passeren en die (hoe ongeloofwaardig ook) gedeeltelijk gebaseerd is op een waargebeurde misdaadzaak met een transformistische seriemoordenaar. Dit boek verscheen eind mei en is grotendeels ontglipt aan de aandacht van de media. Ten onrechte.

Het is een fraai geschreven, intelligente thriller waarin de thema’s  goed en kwaad, wraak en vergeving prachtig wordt uitgewerkt in de keuzes die de karakters voor hun kiezen krijgen. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in een regenachtig en mysterieus Rome. De eeuwige stad, met zijn straten, zijn cafés, zijn versleten kerken, een stad samengesteld uit licht en schaduw als een schilderij van Caravaggio … de stad is een personage op zich.

Undercover criminologen
De Rooms Katholieke Kerk zorgt voor de historische component. Sinds de twaalfde eeuw worden de hoofdzonden die priesters tijdens de biecht horen opgeslagen in het grootste criminaliteitsarchief van de wereld: het Penitenzieria Apostolica van het Vaticaan. Vroeger werden deze zonden beoordeeld door penitenzieri, een soort rechtbank van de ziel. Tegenwoordig zijn de penitenzieri een soort undercover criminologen met een ietwat obscure opdracht:  “Er is een plek waar de wereld van het licht die van het duister ontmoet. Daar gebeurt het allemaal: in dat schemergebied, waar alles vaag is, onduidelijk, onzeker. Wij zijn de wachters, opgesteld om die grens te bewaken. Maar af en toe glipt er toch iets langs. Dat moet ik dan weer terugjagen, het duister in.”

Carrisi zet drie verhaallijnen uit, die van penitenziere Marcus op zoek naar een verdwenen architectuurstudente, politiefotografe Sandra Vega die helderheid wil over de dood van haar man en een onbekende man die jacht maakt op een zogenoemde transformist. Marcus wordt in zijn zoektocht naar de studente geconfronteerd met onopgeloste moorden uit het verleden. Al gauw wordt duidelijk dat iemand de nabestaanden van de slachtoffers in contact brengt met de onbestrafte moordenaars. Dan krijgen ze de keuze: vergeving of wraak. Marcus wordt een speelbal van deze onbekende.

Carrisi stapelt hierbij verrassing op verrassing, niets is wat het lijkt in deze thriller vol plotwendingen. Hoewel het verhaal op het randje van geloofwaardigheid balanceert, heb ik me zeker vermaakt met dit boek. Prikkelend is dat terloops allerlei kwesties aan de orde komen: “Als de verantwoordelijke voor iemands daden die persoon zelf is, waar huist dan zijn schuld. In zijn lichaam, in zijn geest of in zijn identiteit? Wat als je je geheugen verliest en je je niet meer kan herinneren een misdaad te hebben gepleegd?” Genoeg om over na te denken.

Auteur

Rubrieken Algemeen

Trefwoorden

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA