BiebBlog

Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers
aan het woord

27 juni 2013 @ 14:06 door | Geen reacties

Schreeuw om stilte!

Misschien ben ik er extra gevoelig voor, omdat ik slechthorend ben? Of komt het door mijn verder vorderende leeftijd? Eén feit is zeker: ik krijg steeds meer last van lawaai! Op een zondagochtend in de tuin wil ik nog wel eens bewust genieten van complete stilte. Maar dat zijn zeldzaam wordende momenten.

Behang
Winkelend publiek voelt zich beter met muzikaal ‘behang’, want steeds meer winkels trakteren je op muziek die niemand vreselijk, dus ook niemand mooi vindt. De volumeknop gaat steeds verder open. Dergelijk voortdurend rumoer vormt een ware aanslag op mijn trommelvliezen. Hakken klepperen op laminaat, een jengelend kind krijst zodra het haar zin niet krijgt en achter de balie wordt koffie gezet met een apparaat dat duidelijk elke redelijke geluidsnorm overschrijdt. Ik wacht dan ook demonstratief met het afmaken van een vraag aan de medewerker tot het moment dat ik mij zonder te schreeuwen weer verstaanbaar kan maken. Gesprekken vermengen zich, her en der wordt geroepen en ergens staat een radio naast een televisie waar niemand naar luistert of kijkt. Je zal er maar veertig uur in de week moeten werken!
Oud-Engeland correspondent Hieke Jippes schreef 21 juni een artikel in NRC-Handelsblad, omdat het haar opgevallen was dat in Nederland stilte al lang niet meer de norm is. In het wetenschapsprogramma Pavlov kon ze op 22 juni nadere uitleg geven.

Ongevraagde herrie
Jippes stelt dat het in Nederland steeds minder gebruikelijk is met elkaar rekening te houden. Of het nu gaat om telefoneren in de stiltecoupé van een trein of om auto’s die met keiharde muziek passeren, in al dergelijke gevallen krijg je de herrie van een ander ongevraagd opgedrongen. ‘In Engeland spreken mensen zich in de openbare ruimte nog met gedempte stem aan,’ zo stelt ze. ‘Dat anderen zich hieraan storen, schijnt men totaal niet in de gaten te hebben.’

Angst?
Zijn mensen bang van de stilte? Willen ze die overstemmen met allerlei geluiden? Guido Devos uit Grimbergen gaat op zoek naar een antwoord op die vraag in een blogbericht dat -komisch genoeg- gesponsord lijkt door een gratis gehoortest van Beter Horen. Hij vraagt zich af of wij de stilte eigenlijk nog wel kennen. Waarom worden stiltegebieden aangewezen en stiltewagons benoemd? Waarom vind je in de bibliotheek de Stilte Atlas om te kunnen naslaan op welke plekken er nog volstrekte stilte heerst. In de documentaire Momenten van Stilte wordt het duidelijk dat stilte en leegte, niets met eenzaamheid of angst te maken heeft, maar met contact maken met jezelf. De film Into great silence, over het kloosterleven in de vestiging van de Kartuizer Orde in de Franse Alpen, is een stille meditatie zonder muziek, interviews of commentaar.

Misschien wordt het tijd om de dertig jaar geleden weggegooide bordjes ‘Stilte’ in bibliotheken te herintroduceren?

Auteur

Rubrieken Dienstverlening

Trefwoorden

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

coded with care by codetikkers.nl, ontwerp IDA